Exit-strategie: wanneer verkoop je je Pokemon-kaarten?

Vrijwel alles wat er over investeren in Pokemon-kaarten geschreven wordt, gaat over kopen. Welke set, welke kaart, wanneer instappen. Over het moment daarna gaat het zelden, terwijl dat het moment is waarop bepaald wordt of er iets is verdiend.

Deze pagina gaat over wanneer en hoe je eruit stapt. Waar je verkoopt is een aparte vraag, en die behandelen we in Pokemon-kaarten verkopen, met alle kanalen en hun kosten. Voor het grotere plaatje: investeren in Pokemon-kaarten.

Op het moment dat je koopt ben je zo rustig als je ooit over die kaart zult zijn. Je hebt vergeleken, je hebt een reden, en er staat nog niets op het spel. Precies dan is het makkelijk om op te schrijven waarop je hem weer weg zou doen.

Later lukt dat niet meer. Staat de prijs hoger, dan is er altijd een reden om te denken dat er meer in zit. Staat hij lager, dan is er altijd een reden om te wachten tot hij terug is op je aankoopprijs. Allebei die redeneringen voelen verstandig en allebei komen ze uit dezelfde plek: je wilt niet degene zijn die te vroeg verkocht.

Een vooraf vastgelegde regel lost dat niet perfect op, maar hij verplaatst de beslissing naar een moment waarop je er helder over kunt nadenken. Dat is de hele winst, en het is meer dan het lijkt.

Welke van de drie je kiest is minder belangrijk dan dat je er een kiest en hem opschrijft bij de aankoop. Zet hem in de kolom "waarom gekocht" van je administratie, zoals beschreven in je portfolio bijhouden. Dan staat je eigen redenering er nog als het zover is.

Een combinatie werkt in de praktijk vaak het best: een prijsdoel met een uiterste datum erbij. Bereikt de kaart het doel, dan verkoop je. Bereikt hij het niet binnen de gestelde tijd, dan beoordeel je opnieuw met wat je dan weet, in plaats van eindeloos door te schuiven.

Je gaat de top niet raken. Vrijwel niemand doet dat, en wie het een keer doet heeft het de keer erna niet. Gefaseerd verkopen accepteert dat vooraf en levert een gemiddelde op in plaats van een gok op een enkele dag.

Bij een positie van meerdere exemplaren van hetzelfde: verkoop er een, kijk hoe snel het gaat en tegen welke prijs, en pas daarna de rest aan. Dat is meteen de beste marktinformatie die je kunt krijgen, want het is de enige die over jouw kaart in jouw staat gaat.

Er is ook een praktische reden. In een dunne markt concurreer je met je eigen aanbod. Vier exemplaren van dezelfde kaart tegelijk aanbieden drukt de prijs waartegen je ze alle vier kwijtraakt, zeker als er per maand maar een paar van verkopen. Hoe dun die markt is, is per kaart te zien aan het aantal verkopen over de afgelopen periode.

Bij een enkele kaart gaat dit uiteraard niet op. Daar is de faseerbare beslissing niet de hoeveelheid maar de prijs: je begint hoger dan je verwacht te krijgen en zakt in stappen, met een vooraf bepaalde ondergrens waaronder je niet gaat.

Het verschil tussen je aankoopprijs en je verkoopprijs is niet je rendement. Daar gaat eerst dit af:

Die eerste regel is de reden dat kleine winsten in deze markt geen winsten zijn. Een kaart die je voor 100 euro kocht en voor 112 euro verkoopt, levert na kosten nagenoeg niets op, en dan is de tijd die ertussen zat nog niet meegerekend.

Welk kanaal welke kosten heeft en waar welk type kaart het beste past, staat uitgewerkt in Pokemon-kaarten verkopen.

Wachten op de top. De prijs beweegt omhoog, je stelt je doel bij, en de beweging draait. Dit is de meest voorkomende manier om een goede aankoop alsnog neutraal te laten eindigen. Een vooraf bepaalde regel is hier het enige tegengif.

Verkopen in een dip om er vanaf te zijn. De spiegelbeeldige fout, en meestal het gevolg van geld inleggen dat je eigenlijk nodig had. Dit is de reden dat het uitgangspunt "alleen geld dat je jaren kunt missen" niet een cliché is maar de praktische voorwaarde om je eigen plan te kunnen volgen.

Alles op een moment. Zie hierboven. Je legt je hele opbrengst vast op een dag die je niet gekozen hebt.

De kosten pas achteraf uitrekenen. Wie vooraf met de nettoprijs rekent, komt tot andere beslissingen dan wie de brutoprijs vergelijkt. Dat verschil van 6 tot 15 procent is precies de marge waarin de meeste kleine winsten zich bevinden.

Een vijfde die er net buiten valt maar wel genoemd moet worden: verkopen omdat iemand anders verkoopt. Aandacht in deze markt komt in golven, en de golf waarin iedereen tegelijk uitstapt is zelden de golf waarin de prijs het hoogst staat. Waarom dat zo werkt, staat in de risico's van Pokemon-investeren.

Dat gebeurt, en vaker dan de prijsgrafieken doen vermoeden. Een grafiek toont wat verkocht is, niet wat maandenlang onverkocht bleef staan.

Loop in dat geval drie dingen na, in deze volgorde. Is de prijs het probleem? Vergelijk niet met wat er te koop staat maar met wat er daadwerkelijk verkocht is in dezelfde staat, en houd rekening met de mogelijkheid dat de laatste verkopen alweer een tijd terug liggen. Is het kanaal het probleem? Een kaart die op de ene marktplaats blijft liggen, kan op een andere binnen een week weg zijn, simpelweg omdat daar andere kopers kijken. Is de kaart het probleem? Als het antwoord op de eerste twee nee is, dan is de vraag naar die kaart kleiner dan je dacht toen je kocht.

Dat laatste is een vervelende conclusie, maar wel een bruikbare. Blijven wachten met een kaart die niemand wil is geen neutrale keuze: je geld staat vast, en de kaart wordt er in de tussentijd niet zeldzamer op. Verkopen onder je doel is soms de goedkoopste uitkomst die er nog is.